door Leendert van der Sluijs

een prozagedicht  |

 

Hoogmoed, hebzucht, gulzigheid, de eigen klank van woorden 
is als een letterspellende echo, alsof ze met elkaar corresponderen, 
en dat doen ze. Ze leunen achterover en laten als uit één mond
traagheid horen, bij gapende leegte. En ze tellen af tot zeven.

Hoogmoed begint: één ben ik, ga aan alles vooraf, en wellust
zal mij bij de arm nemen, want wij rekenen met u en met onszelf.
Maar luister nu naar hebzucht – aldus de vormgever van Liter.
Ja, zegt hebzucht, als nummer twee, wij geven elkaar de hand. Is wellust die

derde man van Greene, jaloezie is wat ons drijft – die wil als vierde, terwijl ook
gulzigheid een plek opeist. We misgunnen jou het hemelsblauw.
Wij geven toe aan jaloezie en zie, gulzigheid de vijfde, zij wordt quintessens:
hoogmoed en hebzucht, ze zijn een menselijke maat.

Alles echoot, hoogmoed, hebzucht, gulzigheid? Zie de zevende, de
traagheid, naar haar aard zichzelf genoeg als de rode gloed
van een open haard – ten zesde laat de woede zich horen:
al het heftig rood van jou met het driewerf blauw!

 

 

Liter 108 – 114 hebben de zeven hoofdzonden tot thema