Blog en nieuws

Standbeeld (Gerrit Achterberg) gefluisterd - door Ellis en Menno van der Beek.

 

{youtube}eLIs21aflC4&feature{/youtube}

Lees meer

Met dit gedicht won Hilde Bosma in 2011 de tweede prijs in de schrijfwedstrijd van de Biënnale van Poeke, België. 

 

 {youtube}5R6vx7B6yUU{/youtube}

 

Het gedicht vormt het eerste gedicht van een tweetal. Beide gedichten kunt u hier nalezen.…

Lees meer

door Elizabeth Kooman

 

Elke klinker neemt hij als een boek ter hand

en tikt hem met zijn hamer aan en duwt hem

op zijn plaats en klinkt hem strak, zo klinkt het,

klenk. Soms kijkt hij op en om zich heen,

 

er zijn er in de hitte meer als hij,

vastberaden weigeraars van horizon,

hangers aan het geloof dat alles

wat wij weten van waarheen de weg

alleen gekend kan zijn door het te rapen

van lukrake stapels langs het rulle zand.

Waarheid, leven, klenk, en knie voor knie

legt hij de weg af die hij eigenhandig legt.

 

Willem Jan Otten

 

 

Als ik uit het keukenraam kijk, zie ik ze beneden bezig: stratenmakers. Ze geven onze flat een nieuwe parkeerplaats. In diezelfde keuken, driehoog, hangt een gedicht van Willem Jan Otten: ‘Stenenrapergeloof’. Zouden ze weten wat ze maken, die mannen daar beneden? Ze hebben vast het ontwerp gezien. Toch kijken ze niet vooruit. Ze kijken naar de aarde onder zich. Ze werken. Ik hoef maar een boterham te smeren en ze hebben weer een meter gelegd. In een visgraat van bruine klinkers. Ze werken niet in de hitte zoals Ottens stenenrapers, maar in kou, in mist, met de thermoskan in de buurt.…

Lees meer

door Len Borgdorff, 5 december 2012

 

Ik ben jaren Sinterklaas geweest, altijd voor mensen die niet in de Sint geloofden, zoals brugklassers. Die vierden het feest als klas op school, op de avond van 4 december. Voor de grote metamorfose aten de pieten en ik bij mij thuis boerenkool en daarna gingen we naar boven. Daar moest het gebeuren.

Dat mijn twee oudste kinderen zouden komen gluren om iets te zien van de gedaanteverwisseling lag nogal voor de hand. Die jongens waren al negen en tien, voor mijn dochter van vijf zou het misschien wat moeilijker kunnen liggen. We moesten haar maar gewoon haar gang laten gaan.

Zij kwam er met haar neus bovenop staan om te zien hoe haar vader werd geschminkt. Ze keek ernstig toe terwijl mij een baard werd aangemeten. Ze werd stiller. En ik? Ik merkte dat mijn stem veranderde terwijl haar vader steeds meer verdween in de outfit van een bisschop over wie de gekste verhalen gaan. En ik zag aan haar gezicht dat ik voor haar veranderd was in Sint-Nicolaas. Pappa was er niet. Bij de deur riep ze me na: dag Sinterklaas. Ze bedoelde echt: Sinterklaas.

Ze bleef nog jaren in de bisschop geloven. Hij bestond zoals haar vader bestond, maar ze bestonden elk op hun eigen niveau.…

Lees meer

Liter was onlangs aanwezig op het symposium ‘Redenen van het hart; levensbeschouwelijke aspecten van het werk van Willem Jan Otten’.…

Lees meer