Liter presenteert wekelijks een review van een film die draait in Nederlandse filmhuizen. Dit keer The Insult (2017) - Ziad Doueiri.

 

door Peter Sierksma, 9 maart 2018

 

Wat begint met een paar ogenschijnlijk onschuldige waterdruppels midden in Beiroet, ontaardt razendsnel in een niet meer te stoppen bui. Binnen de kortste keren wordt er gescholden, beledigd en geslagen en geen bemiddelaar, autoriteit of rechter die de kraan meer dicht krijgt.

 

 

Openingsscène

 

De openingsscène waarin de heetgebakerde christelijke Toni mot heeft met de Palestijnse opzichter Yasser hoefde regisseur Ziad Doueiri niet te verzinnen. Het overkwam hem zelf toen hij een keer vanaf zijn balkon de planten water gaf en per ongeluk water morste op een man die beneden op de straat stond. Doueiri: "Hij schold me uit; ik herkende zijn Palestijnse accent en reageerde met het allerergste dat je tegen een Palestijn kunt zeggen: 'Ik wou dat Sharon jullie allemaal had uitgeroeid.'"

 

Te laat

 

Toen Doueiri op last van zijn vriendin zijn excuses aanbood, was het te laat. De man weigerde de verontschuldigingen te accepteren. De wonden die de burgeroorlog begin jaren tachtig sloeg lagen weer open en waren te diep om over dit soort incidenten heen te kunnen stappen. En dus hoeft er maar iets te gebeuren of de gemoederen lopen, nog altijd, hoog op en oude trauma’s herleven. Oog om oog, tand om tand.

 

Spiraal

 

Hoe doorbreek je die spiraal? Niet, zo lijkt het als je de politieke en religieuze spanningen in Libanon (en in het verlengde hiervan ook Jordanië en Israël) van dag tot dag beziet. Geen politicus of staatsman die het tot nu toe is gelukt en geen politieke partij die ondanks al die  prachtige ceders en andere symbolen echte vrede predikt. En nu is daar dan die ene film waarin, net als in het beroemde sonnet ‘Regen’ van J.H. Leopold, een enkele regendruppel de geschiedenis van een hele bui weerspiegelt.

 

Ik had gehoopt dat Doueiri afgelopen weekend de Oscar had gekregen in de categorie ‘beste buitenlandse film.’ Maar meer nog dacht ik, toen ik ontroerd de bioscoop verliet, aan een Nobelprijs. Dankzij die ene druppel en de hele rest.

 

Kijk de trailer:

 

 

Submit to FacebookSubmit to Twitter