door Len Borgdorff, 9 maart 2021


Ik ben bezig de familiedia’s uit de jaren tachtig te digitaliseren. Het werk vordert langzaam, maar het is leuk. De stap van foto naar dia maakte ik op de eerste verjaardag van de oudste. Het toeval wil dat hij op zijn eerste verjaardag zijn eerste stappen zette op het moment dat ik de camera op hem richtte. One small step…, maar het begin van een leven lang lopen en het begin van een lange reeks diadozen.

 



Diezelfde dag nog legde ik vast hoe hij, nee, hoe zijn moeder, het ene kaarsje op de taart uitblies. Deze verjaardag overkwam hem.

Een jaar later is er weer taart, weer het blazen en opnieuw overkomt hem zijn verjaardag.

Dat is anders als hij drie wordt. Nu weet hij heel goed wat er aan de hand is: eerst dat hij binnenkort jarig zal zijn en dan dat hij het daadwerkelijk is. Iedereen komt voor hem en voor hem ook zijn alle cadeautjes. Hij is het epicentrum van deze wereld! En wij gunnen de peuter zijn heerschappij. De verjaardagstaart ervaart hij als een plechtig moment waarbij het eropaan komt om de kaarsjes in een keer uit te blazen. Waarom dat is, weet hij niet, maar het is iets belangrijks, iets hogers, dat hij niet hoeft te doorgronden om er toch in mee te gaan.

 

Waarom weet ik niet, maar ik stel me voor dat Rodaan Al Galidi aan de keukentafel zit en een gedicht schrijft, en dat op de manier waarop hij spreekt: langzaam duidelijk, associatief. En dan loopt zomaar die fantastische verjaardagstaart uit zijn pen.

 

De wereld is

kwetsbaar

als een verjaardagstaart voor een kind van drie.

 

Het is het begin van een gedicht met daarboven een titel dat andere verwachtingen opriep. Daarna gaat hij er in elk geval een heel andere kant mee op dan ik verwacht had. Al Galidi heeft het over de wereld, gebruikt daarbij als beeld de verjaardagstaart voor een peuter en gaat verder met de wereld. Kernwoorden zijn kwetsbaar en wereld. Maar ik kan me niet losmaken van de verjaardagstaart. Daar wil ik langer naar blijven kijken, naar die taart, naar het kind waaraan die taart zijn bestaan dankt en waarmee het kind zich identificeert op het moment dat de kaarsjes worden aangestoken om ze te kunnen uitblazen. Er dwarrelen allerlei cadeautjes door de kamer of in de tuin, er zijn familieleden en eerste vriendjes van de kinderopvang, er is balorigheid en onrust, jawel, maar nu gaat het erom die kaarsjes uit te blazen. De taart en het kind en het kind en de taart, als je niet oppast zou je je nog gaan afvragen wie wie is.

 

Straks gaat er een groot mes door de taart en het kind krijgt het stukje met de kaarsjes. Die worden vervolgens naast de taart op het schoteltje gelegd. Dit is de wereld: het mes erin om de zoetigheid te proeven, de kans op geknoei. Ik vind het een mooi beeld.

 

Al Galidi gaat verder. Hij lonkte met zijn titel al naar Irma Sluis en in het vervolg van zijn kwetsbare wereld kom je een ongenoemde vijand tegen die aan corona doet denken.

Ik gun je het hele gedicht.

Lees gedicht

Lang leve gebarentaal

 

De wereld is

kwetsbaar

als een verjaardagstaart voor een kind van drie.

 

Gelukkig

voor het eerst

is niet de rechtvaardige oorlog

of de eervolle vrede

de oplossing.

 

Weg met gefluister en geschreeuw.

Weg met al dat besmettelijke samen

tussen muren, waar de hemel onzichtbaar is,

het sociale, het politieke, het economische,

het religieuze en het rock-‘n-rollsche.

 

Ook met al het gelijk

en geen enkele tand,

is nu

de mond

het gevaarlijkst.

 

Niet slechts

een minuut stilte…

De wereld

heeft decennia

mond houden nodig.

 

Rodaan al Galidi


Als je het niet erg vindt, blijf ik nog wat hangen bij de eerste strofe met de taart en dat kind van drie.

 

Rodaan Al Galidi en Maud Vanhauwaert, Samen Al t’hope. Poëziecentrum, Gent 2021

Submit to FacebookSubmit to Twitter