Een oude Europeesche traditie deelt het jaar alternatief in, aan de hand van kerkelijke mijlpalen, met cycli rond Kerst en Pasen en losse hoogtepunten tussendoor. Liter volgt dit schema losjes, met oog voor actualiteit en vrije associatie, in gedichten die u op de passende tijd op LeesLiter.nl terug kunt vinden. In deze reeks, voor Advent, het aftellen naar Kerst, in vier afleveringen, De Meditatie van Simeon: een vertaling, door Koos Geerds, in flarden, van een deel van wat het Kerstoratorium van de Engelse dichter W.H.Auden wordt genoemd: ‘For the time being’.

In dit deel heeft de oude Simeon zo zijn gedachten, in de tempel in Jeruzalem, als Maria daar aankomt met haar pasgeboren kind. Het hoogtepunt van Audens stuk, de politieke overwegingen van Herodes, staat in het decembernummer van Liter, ook vertaald door Koos Geerds.


Het eerste deel lazen we vorige week.

Deze week, Deel [II] 

Lees het tweede deel 

                    

                  Simeon

 

Zolang er nog experimenten ondernomen konden worden

om de orde te herstellen waaraan Verlangen zich eens

vol vreugde had gespiegeld, enig stelsel van recht en plicht,

waarop geen enkele samenleving nog was gesticht,

moest worden uitgevonden, enige vorm van bezit

nog niet op waarde geschat, enig talent nog geen

heimelijke bewondering en publieke verering had bereikt,

enig redelijk concept van het Goede of intuïtief gevoel

voor het Heilige nog niet zijn precieze en volmaakte

expressie had gevonden, een zekere contemplatietechniek

of sacraal en aanbiddingsritueel nog niet naar behoren

was voltrokken, enig geestelijk of lichamelijk vermogen

nog niet grondig was gedisciplineerd, bestond nog steeds

de hoop dat een of ander tegengif kon worden gevonden,

dat de poorten van het Paradijs inderdaad waren dicht

gesmeten, maar met het oefenen van een weinig geduld

en vernuftige toepassingen ontsloten konden worden -

dat de Val per ongeluk had plaatsgevonden.

 

                   Koor

 

Leeuwen kwamen de verlichte stad binnen snellen

 

                  Simeon

 

Voordat het Positieve zichzelf op bijzondere wijze

kon manifesteren, was het noodzakelijk dat er niets

restte dat door ontkenning kon worden opgeheven;

de emancipatie van Tijd uit Ruimte moest eerst

worden voltooid, de Revolutie van de Beelden,

waarin de herinneringen verrezen en de zintuigen

aan zich onderwierpen door wie ze tot dan toe

waren geknecht, moest hun stoutste verwachtingen

overtreffen; de spiegel waarin de Ziel zichzelf dacht

te bewonderen behoorde zo volmaakt gepolijst dat de troost

van haar vertrouwde wazigheid compleet werd weggenomen.

 

                   Koor

 

We keken naar onze schaduw, en ach, zij was kreupel

Submit to FacebookSubmit to Twitter