door Len Borgdorff, 26 november 2019

 

Terug in Christchurch zie ik posters op de schutting die om de bijna acht jaar geleden ingestorte kathedraal is neergezet. Posters met gedichten, waarschijnlijk vanwege een Poetry Slam die wordt gehouden als ik weer in Nederland ben. Ik fotografeerde onder andere een gedicht van Selina Tusitala Marsh, tot dit jaar de poet laureate van Nieuw-Zeeland. Maar eerlijk gezegd, spreekt onderstaand gedicht me veel meer aan.

 

 

Ik blijf het gevoel houden dat de aandacht van witte kiwi’s voor de cultuur en de taal van de Maori’s meer lippendienst is dan doorvoelde verbondenheid, ook al wordt dat heftig weersproken als ik er ergens over begin. In ieder geval hebben zij die het niet met me eens zijn gelijk als het gaat om Marsh. Zij is zich erg bewust van haar westerse én haar Maoribloed. Zij ook laat in dit gedicht zien dat Nieuw-Zeeland niet naast Engeland, Schotland, Amerika en het witte Zuid-Afrika ligt, wat je nogal makkelijk gaat denken in Nieuw-Zeeland, die indruk krijg ik hier namelijk, maar naast Fiji en de Samoa-eilanden. Nieuw-Zeeland is meer Polynesië. Dat blijkt wel uit ‘The Dogs of Talimatau’.

 

Allereerst is Talimatau een plek op Samoa. Dat is de plaats waar de gebeurtenissen in het gedicht zich afspelen. Verderop in het gedicht gaat het over ‘Lords of Pouliuli’ Dat moet een verwijzing zijn naar de roman Pouliuli van Albert Wendt, zelf afkomstig van Samoa, waarin een mythe van het eiland wordt uitgewerkt en waarin de hoofdpersoon, hoofd van een clan, zijn leven herziet, vrij wil zijn en daarbij de samenleving waarin hij leeft behoorlijk op zijn kop zet.

Ik ken het boek niet en krijg het niet zo gauw te pakken, jammer genoeg.

Verderop in het gedicht vertelt de oom dat mens en dier in essentie gelijk zijn. ‘I know God love the dogs.’ Maori’s zijn de eerste mensen die Nieuw-Zeeland bewoonden. Ze zijn Polynesiërs. De eeuwen daarna zijn er steeds mensen van Polynesische Eilanden naar Nieuw-Zeeland gekomen en ik heb de indruk dat dat momenteel ook weer sterk het geval is, zoals er op het ogenblik veel Oost-Aziaten hun heil zoeken in het land.

 

Het is een eenvoudig, verhalend gedicht. Ik heb de indruk dat ik iets te proeven krijg van een wereld, ook in Nieuw-Zeeland, die anders is dan de mijne, eentje die nog behoorlijk los staat van de overheersende westerse oriëntatie zoals ik die tegenkwam, maar die langzaam maar zeker manifester wordt.

Ik merk ook dat ik vrolijk word van die indruk, zoals ik ook vrolijk word van dit gedicht in al zijn gruwelijkheid. Die vrolijkheid heeft te maken met het idee dat bij de Maori’s, en dus ook op Samoa, in andere wezens, maar ook in stenen, planten en wolken om maar iets te noemen iets goddelijks huist en dat noopt tot eerbied. Een goede wereld lijkt me dat. Als ik nou maar niet ga zweven.

 

Het gedicht is online te vinden, zie hier.


Selina Tusitala Marsh, The Dogs of Talimatau. In: The Friday Poem, ed & intro Steve Braunias. Luncheon Sausage Books 20196.

Submit to FacebookSubmit to Twitter