door Len Borgdorff, 29 oktober 2019

 

Over mijn seksuele verlangens laat ik mij doorgaans niet zo uit. Er zullen misschien zelfs wel mensen zijn die zich afvragen of ik die wel heb, al zal dit bijzonder weinig mensen bezighouden. Sommige vrienden en vriendinnen zijn in dat opzicht veel openhartiger dan ik en dat heeft meestal tot gevolg dat ik er nog minder over zeg.

De werkelijkheid is dat mijn leven ook in seksueel opzicht bijzonder aangenaam is. Met dank aan… De eerste tekening die ik van Mente maakte, was een naaktportret, waarvoor ze overigens niet geposeerd heeft. Ik maakte het op mijn achttiende en hing het boven mijn bed. Helene Schjerfbeck hield haar fysieke aftakeling consciëntieus bij in een reeks zelfportretten. Als ik na die eerste tekening naaktportretten van Mente was blijven maken, zou het een verzameling van vijftig jaar lust geworden zijn. Die ik niemand zou laten zien.

 

 

Want nogmaals: over mijn seksuele verlangens, die nogal nadrukkelijk door mijn lijf denderen en steeds naar Mente trekken, heb ik het dus niet. En liefdesgedichten? Ik kan een heel bundeltje samenstellen over haar. En nog, twaalf sonnetten over de neus van mijn lief? Ik zou er mijn hand niet voor omdraaien. En dan heb ik het alleen nog maar over haar neus.

 

Toch, een gedicht als dat van Hera Lindsay Bird is wel het laatste dat ik zou willen schrijven, nog afgezien van het feit dat de woorden in het gedicht die van een vrouw zijn, denk ik. Het is trouwens meer bravoure dan erotiek.

Het gedicht heet ‘Keats is dead so fuck me from behind’ en die titel dekt de lading heel aardig. Ik trof het aan in een zeer recente bloemlezing met honderd Nieuw-Zeelandse gedichten, aanstekelijk ingeleid door Steve Braunias.

Ik wilde tijdens mijn verblijf op Noorder- of Zuidereiland iets doen met kiwigedichten en intussen is me wel duidelijk dat ik niet om dit gedicht heen kan. Zelden was een gedicht zo spraakmakend als dit gedicht uit 2016.

 

Lees gedicht

 

Keats Is Dead So Fuck Me From Behind

 

Keats is dead so fuck me from behind

Slowly and with carnal purpose

Some black midwinter afternoon

While all the children are walking home from school

Peel my stockings down with your teeth

Coleridge is dead and Auden too

Of laughing in an overcoat

Shelley died at sea and his heart wouldn’t burn

& Wordsworth…

They never found his body

His widow mad with grief, hammering nails into an empty meadow

Byron, Whitman, our dog crushed by the garage door

Finger me slowly

In the snowscape of your childhood

Our dead floating just below the surface of the earth

Bend me over like a substitute teacher

& pump me full of shivering arrows

O emotional vulnerability

Bosnian folk-song, birds in the chimney

Tell me what you love when you think I’m not listening

Wallace Stevens’s mother is calling him in for dinner

But he’s not coming, he’s dead too, he died sixty years ago

And nobody cared at his funeral

Life is real

And the days burn off like leopard print

Nobody, not even the dead can tell me what to do

Eat my pussy from behind

Bill Manhire’s not getting any younger

 

Hera Lindsay Bird

Dichter of gedicht, het loopt bij Bird wat door elkaar, maar dat poëzie tot opperste verrukking zou kunnen leiden, is wel een zeer vertrouwde romantische gedachte.

 

Nog iets over het slot. Bird schreef haar gedicht voor The Spinoff, een Nieuw-Zeelandse website voor literatuur, die iedere vrijdag een nieuw gedicht publiceert. Op het moment waarop dit gedicht gepubliceerd zou worden leek het erop dat de in het slot genoemde Nieuw-Zeelandse dichter en coryfee Bill Manhire (1946) ziek was en het gerucht ging dat hij zou overlijden, misschien al overleden wás zelfs. Het ging redactie en dichteres te ver om in die situatie met dit gedicht op de proppen te komen en als de geruchten waar zouden zijn geweest, was het nooit gepubliceerd. Over emotional vulnerability gesproken: dat vond ik nu weer bijzonder ontwapenend en ontroerend. Daar zou wel een gedicht over geschreven kunnen worden.

Met meneer Manhire was overigens alles goed, toen. Nu nog, ik heb het even gecheckt.

 

Hera Lindsay Bird, Keats is dead so fuck me from behind. In: The Friday Poem, ed & intro Steve Braunias. Luncheon Sausage Books 20196.

Submit to FacebookSubmit to Twitter