door Len Borgdorff, 13 augustus 2019

 

Het huis dat wij bewoonden in de jaren zeventig en tachtig staat weer te koop. De eerste avond na de verhuizing toen ging ik voor het raam staan. Ik zag de auto’s voor de deur, de huizen aan de overkant, huizen met ramen waar zomaar iemand voor zou kunnen staan om naar buiten te kijken, of naar het raam waar ik stond. Er liep iemand langs en die knikte terwijl ik daar stond. Ik was me er opeens heel erg bewust van dat ik daar stond. Sindsdien heb ik niet meer voor het raam gestaan om er te staan.

ik schoof een kozijn voor mijn toekomst


Tot dan toe bewoonden we een bovenhuis aan de singel. Je keek er over de auto’s heen naar een glooiend park met wel veertig verschillende soorten bomen. In de zomers leken de takken van platanen door de ramen naar binnen te willen slaan als het flink waaide. We wisten waar de nesten zaten van duiven. Een verdieping hoger, op mijn werkkamer zag je hetzelfde met nog meer blauwe lucht. En altijd was er het water van de singel.

 

 

Ik betrapte me er vaak op dat ik weer eens voor een van de ramen van ons singelhuis stond. Het uitzicht aan de singel was er om naar believen gezien of juist niet gezien te worden, blind voor wat zich zien liet naar iets anders te kijken, en dat kon heel goed door de kozijnen van dit singelhuis. Voor het raam kon zomaar een ander uitzicht, een andere toekomst, een andere werkelijkheid geschoven worden. Het park, de bomen, de lucht vormden een screensaver waarvan het beeld onmiddellijk vervangen werd door een ander uitzicht. Er hoefde maar een willekeurige toets aangeroerd te worden.

ik schoof een kozijn voor mijn toekomst

Het huis was het ideale montuur voor welk uitzicht dan ook, een straffeloos kader. De ramen konden open, de ramen konden dicht. Er waren lichte gordijnen om de dag buiten te sluiten of binnen te laten, en ook de nacht.

Funda geeft een goed beeld van het huis, al zijn de ranke kozijnen van ooit vervangen door zware kunststof. Ik heb de foto’s nog eens goed bekeken: door de ramen zag ik alleen maar het dichte groen van de platanen. Ik zocht het kader waar ik een bank voor kon zetten om naar de toekomst te kijken.

Lees gedicht

het juiste gebint

ik schoof een kozijn voor mijn toekomst
de zon scheen fel

ik heb aan dat raam mijn vingers gebrand

nu zoek ik een kader om te zien
hoe de zon over het land komt

ik zoek een kader
zet er een stoel achter

ik zoek een beschutte plek
plaats er een kader voor

ik zoek een kader om te zien hoe de zon opkomt

ik trek mijn leven achter een einder vandaan
ik trek een oud verhaal gerijpt uit de kelder
zoek het juiste gebint
waaraan ik het hang te drogen
boven een nieuw vuur

ik schoof een kozijn voor mijn toekomst
en wilde de ramen wijd opengooien

de zon scheen fel
ik heb mijn vingers gebrand

ik zocht een kader
en legde een passe-partout om haar lichaam
om haar lichaam onder een dun laken
op een breed bed

ik zocht een kader
en zette er een bank voor

wilde met haar zien
hoe de zon onderging

Tsead Bruinja

 

Tsead Bruinja, Ik ga het donker maken in de bossen van. Querido, Amsterdam / Antwerpen 2019

Submit to FacebookSubmit to Twitter