door Len Borgdorff, 10 juli 2019

 

Pas op het laatste moment zag ik dat het een egeltje en niet zomaar een vlek op het op dit late uur toch al donkere asfalt was. De vlek stak niet over maar liep op de auto af. ‘Egel,’ zei Sam naast me en een subtiel rukje aan het stuur voldeed.

‘Nu maar wachten op een volgende auto.’ Maar in mijn spiegels zag ik in de verste verte geen lichten opdoemen.

 

 

Gisteravond noemde Annette in een gesprek The Mower van Larkin. Dat had ze die dag toevallig gelezen. Toen ik thuis kwam haalde ik de bundel van Larkin erbij. Het gedicht staat op bladzij 214 van mijn uitgave.

Lees gedicht

The Mower

 

The mower stalled, twice; kneeling, I found   

A hedgehog jammed up against the blades,   

Killed. It had been in the long grass.

 

I had seen it before, and even fed it, once.   

Now I had mauled its unobtrusive world   

Unmendably. Burial was no help:

 

Next morning I got up and it did not.

The first day after a death, the new absence   

Is always the same; we should be careful

 

Of each other, we should be kind   

While there is still time.

 

Philip Larkin


Sinds een paar weken scheidt een schutting de tuin van de buren van die van ons. Jammer voor de egel, of de egels die sinds jaar en dag in de nacht onze tuin bezochten. Zouden ze nog wel een doorgang vinden?

Ik liet dan wel geen grasmaaier op een egel los, maar was het plaatsen van een schutting ook niet een vorm van uitroeien?

En nu liep daar een egeltje op de weg. Ik peilde hem nog net mis. Maar waarom ben ik niet even uitgestapt om het dier in de berm te zetten. Waarom eigenlijk niet. Ik had nota bene de avond daarvoor het gedicht van Larkin gelezen!

 

 

Philip Larkin, Collected Poems, The Marvell Press & Faber and Faber, London / Boston 1990.

Submit to FacebookSubmit to Twitter