Liter presenteert wekelijks een eigenzinnige review van een film die draait in Nederlandse filmhuizen. Dit keer RBG (2018) van Julie Cohen & Betsy West.

 

door Peter Sierksma, 18 november 2018

 

Net toen ik dacht ‘hoe zou Ruth Bader Ginsberg reageren op de uitslag van de tussentijdse congresverkiezingen in de VS?’ las ik dat ze juist die avond van de achtste november gevallen is en drie ribben heeft gebroken. Geen heup gelukkig, maar toch schrok ik.

 

Sinds Sandra Day O’Connor in 2005 haar positie opgaf, is Ruth Bader Ginsberg (1935) voorlopig de enige en laatste vrouwelijke rechter in het negenkoppige Hooggerechtshof. Zij werd in 1993 door Bill Clinton benoemd en geldt inmiddels – met de komst van figuren als Brett Kavanaugh wordt het hof er vanzelf niet betrouwbaarder op - als het grondwettelijk geweten van Noord-Amerika. Vandaar die schrik. Want stel nu dat ze het niet goed herstelt en af moet treden?  

 

 

Onafhankelijk

 

Ruth zat in mijn hoofd omdat ik een paar dagen eerder de documentaire RBG had gezien. Ik was onder de indruk van de manier waarop zij de Amerikaanse droom glans wist te geven. In een tijd dat vrouwen niet geacht werden leerplekken van mannen ‘in te pikken’ trok de in Brooklyn geboren immigrantendochter onverstoorbaar tegen eigen plan en verwierf zij in de jaren zeventig nationale bekendheid als advocaat op het gebied van de emancipatie van vrouwen en andere minderheden. Ze viel op door haar dossierkennis en haar stoïcijnse houding in de rechtbank. Emoties als boosheid liet ze niet toe omdat deze volgens haar gelijk stonden als ‘selfdefeat’. Des te opmerkelijker was het dat Ruth zij presidentskandidaat Donald Trump in de zomer van  2016 zeer bewust een ‘faker’ ofwel ‘nepper’ noemde, die zichzelf niet onder controle had. Trump ging meteen in de tegenaanval en eiste excuses van een opperrechter die zich in het openbaar onpartijdig dient op te stellen. Die kreeg hij, maar de toon was gezet. Dus nu maar hopen dat Ruth het in naam van de wet nog even redt. Want zonder haar verschuift de verhouding conservatief vs. progressief-liberaal van 5-4 naar 5-3 en pakt Trump na Kavanaugh zonder twijfel opnieuw zijn game en daarmee ook de hele set.

  

Kijk de trailer:

 

Submit to FacebookSubmit to Twitter