Liter presenteert wekelijks een eigenzinnige review van een film die draait in Nederlandse filmhuizen. Dit keer Living the Light (2018) van Claire Pijman.

 

door Peter Sierksma, 19 oktober 2018

 

Vlak voordat ik geraakt werd door het gefilterde licht van de afgelopen zomer overleden cameraman Robby Müller in Living the Light, las ik de roman In het zwart van de spiegel van filmmaker en schrijver Peter Delpeut. Het boek is een ode aan de schilder Claude Lorrain, maar meer nog een zoektocht naar het wezen van de verbeelding en de ongrijpbare schoonheid van de kunst als weerspiegeling van de natuur. De natuur die zoveel groter is dan de mens die er (existentieel gesproken) een beetje verloren in ronddwaalt.

 

 

Zonlicht zien

 

Nu zou je kunnen denken dat die grootsheid van buiten bijna noodzakelijkerwijs wel tot een even ijdel als pessimistisch gevoel van nietigheid van binnen moet leiden. Maar dat is niet zo. De verteller in de roman van Delpeut neemt je juist mee in een verwonderd kijken naar die grote werkelijkheid van lucht en landschap. En dat leidt niet alleen tot meesterlijke beelden maar ook tot zinsbegoochelende zinnen, bijvoorbeeld als de onderzoekende reiziger zijn missie zo onder woorden brengt: ‘Het gaat me nooit om wat een kunstenaar kan, maar om wat hij gezien heeft. Zijn ervaring optillen naar mijn zien, daar draait het om in de kunst. Claude zag zonlicht zoals je het ervaart, maar niet bewust waarneemt. Hij opende me de ogen.’

  

 

Schilderij

 

De, vers gelezen, alinea borrelde boven toen ik Claire Pijmans liefdevol gemaakte documentaire over Robby Müller zag. Hij, de meester van het licht waarmee hij altijd speelde,  verstond de kunst om in de beelden die hij schoot alles op (even) scherp te zetten. ‘Als op een schilderij,’ zegt een van de regisseurs met wie hij het liefste samenwerkte. Ik werd er zo door getroffen dat ik meteen vergat of het nu Lars von Trier (Breaking the Waves), Wim Wenders (Paris, Texas) of Jim Jarmusch (Dead Man) was. Maar, weet je, het doet er niet toe. Het was de ervaring van Müller die mij de kans, de gelegenheid en het gevoel gaf met hem mee te mogen kijken. Naar de skyline van Manhattan en de vrijheid van een vogel, naar de bruisende zee en het lage landschap vanuit een rijdende trein en de spiegeling van zwaaiende ouders in het water. De ontroering die dat geeft is onbetaalbaar en, al is het maar voor even, ‘duende’ - ongrijpbaar diep en goddelijk verheven.

  

Kijk de trailer:

 

Submit to FacebookSubmit to Twitter