Liter presenteert wekelijks een eigenzinnige review van een film die draait in Nederlandse filmhuizen. Dit keer Don’t Worry, He Won’t Get Far on Foot (2018), van Gus Van Sant.

 

door Peter Sierksma, 23 juni 2018

 

Zelfmedelijden is zelden zinvol, maar ligt bij tegenslag al vrij snel op de loer. Zelfs bij de cynische rusteloze alcoholische na een auto-ongeluk in een rolstoel belande ziel John Callahan is het niet anders. Meestal lukt het hem wel de netelige positie waarin hij op zijn eenentwintigste is beland met zijn onnavolgbare galgenhumor te relativeren, maar heel soms, als de fles ook tijdens revalidatie- en afkickprogramma hem tot wanhoop drijft, jankt hij gewoon keihard om zijn, afwezige, moeder. Want zij is de oorzaak van alle ellende. Callahan lepelt het met enige regelmaat zo op: Iers-Amerikaans, roodharig, staat voor de klas en o ja, nog iets: ze wilde hem niet en dus heeft zij hem als baby vrijwel meteen afgestaan.

 

 

 

Robin Williams

 

Eigenlijk had Robin Williams de rol van de in de Verenigde Staten in alternatieve kringen vrij bekende cartoonist John Callahan (1951-2010) moeten spelen. Williams, die met Van Sant in Good Will Hunting had samengewerkt, werd niet alleen in hetzelfde jaar als Callahan geboren, maar had ook de gekte die Van Sant in Don’t Worry, He Won’t Get Far on Foot wilde laten zien. Maar het kwam er niet van. Robin overleed in 2014 en dus moest Van Sant wat anders verzinnen. En zo zien we nu een ingetogener, bij vlagen meer in zichzelf gekeerde, ja duisterder Callahan terug in de gestalte van Joaquin Phoenix. En zo hoor je slechts een enkele keer nog, als in een echo, de stem terug van Williams terug. Bijvoorbeeld als Callahan niet lang voor zijn ongeluk met zijn jaren zeventig gekleurde bril en wapperende oranje haren in z’n blauwtropische hawaii-hemd stomdronken op een zonovergoten strand loopt en een mooi meisje toeroept dat als de lucht steeds blauwer wordt, hij niets anders dan een Muddy Watersblues zingt. Het is de lucide aankondiging van een bizar vervolg dat leest als een stripverhaal uit de hoogtijdagen van Gonzo Radio en Rolling Stone.

 

Kijk de trailer:

 

Submit to FacebookSubmit to Twitter