door Menno van der Beek, 19 juni 2018

 

Eenentwintig jaar geleden besloot ik een hiaat in mijn leeservaring op te vullen en kocht bij wat toen nog de beste boekhandel van de wereld was, Donner in Rotterdam, The Mysterie of Edwin Drood. In ruil voor guldens, dus. Liet het inpakken, altijd mooi om cadeautjes te krijgen, maar ondertussen staat het met het in de loop der tijd historisch interessant geworden pakpapier er nog om heen nog altijd op mijn boekenplank.

 

 

Deed me, misschien niet geheel logisch, denken aan het gedicht Aan de Etruskische dichters, van de Amerikaanse dichter Richard Wilbur (1921 -2017), uit 1975:

 

Slaap zacht, mijn stille broeders, allemaal

vanaf de moedermelk vol met de moedertaal

 

en vast van plan om in die zuivere omgeving

nieuwe en houdbare dichtregels te zingen

 

als sporen in de sneeuw. Hoe konden jullie weten

dat soms iets smelt. Dat soms iets wordt vergeten.

 

Want: een schrijver die niet gelezen wordt, die sorteert hetzelfde effect als hij, die een ondertussen onverstaanbare taal bezigt. Helpt ook niet dat ik, toen ik na de aanschaf er nog eens over nadacht, dat het Dickens laatste boek is, hij stierf plotseling toen hij eraan bezig was, en dat het dus niet af is. Niet ideaal voor wat, zoals de titel al suggereert, een detective verhaal is. De legende ging, dat de aan het eind van zijn leven vreselijk beroemde en in de hoogste kringen verkerende Dickens de koningin ooit had gevraagd, of zij het slot van het boek misschien al wilde weten – Dickens publiceerde veel van zijn werk in periodieke afleveringen – waarop de koningin geantwoord moet hebben: nee, dank u, ik lees het wel in de volgende aflevering.

 

De boekenkast met gratis boeken – technisch gezien moet je ze terugbrengen, maar niemand, ook ik niet, doet dat, geloof ik: ik zet er wel weer andere boeken voor terug, natuurlijk – bij de Albert Heijn in Rhenen bracht uitkomst: daar stond Hard Times van Dickens, en dat boek heb ik direct uitgelezen. Misschien kan ik nu binnenkort ook de moed opbrengen om na 21 jaar Edwin Drood uit te pakken. Want Dickens viel me erg mee.

 

Hard Times is een verhaal over hoe een man de rampzaligheid van de al te rationele opvoeding van zijn dochter zich pas realiseert als het al te laat is. tegen het decor van arbeidsomstandigheden in de industrie van 19e eeuws Engeland waar de moderne arbeider schreeuwend van wakker zou schrikken, mocht hij ervan dromen. Het boek is geestig en bondig, en loopt voor de meeste karakters wel min of meer goed af – behalve met hen, die je het als lezer ook niet gunt: Dickens voelde zulke dingen haarfijn aan. En wat ook nieuw was, aan het eind hint hij nog even hoe het met iedereen verder gaat. Komt ook in grote lijnen goed, allemaal. Alleen Louise blijft de rest van haar leven alleen.

 

Had ik toch tot op het laatst toe gehoopt, dat ze iemand zou vinden.

 

Boek: Charles Dickens, Hard Times, en Charles Dickens, The Mystery of Edwin Drood – Respectievelijk gekocht bij Donner Rotterdam, in 1997, en uit de boekenruilkast bij Albert Heijn te Rhenen gehaald.

Submit to FacebookSubmit to Twitter