Liter presenteert wekelijks een review van een film die draait in Nederlandse filmhuizen. Dit keer Cobain (2018) - Nanouk Leopold.

 

door Peter Sierksma, 25 april 2018

 

Het heeft vast met het bezoekersaantal te maken, maar soms draaien films gewoon te kort. Zo heb ik de indruk dat Cobain, de jongste film van Nanouk Leopold, alweer verdwenen is voordat het publiek de kans gehad heeft om hem te kunnen zien. En dat is meer dan jammer. Want zelden heb ik een Nederlandse film gezien die zo’n goede inkijk in de wereld van zorgmijders en zwerfjongeren geeft dan Cobain.

 

 

Bemoeizorg

 

Bijna tien jaar geleden liep ik een keer als journalist mee met een Rotterdams FACT-team (lees: Flexible Assertive Community Treatment) dat ‘postcodelozen’ als Cobain begeleidde, dat wil zeggen: op afstand in de gaten hield. Lieve bemoeizorg was het. Die teams waren toen net nieuw en er was nog geld voor experiment. Na de bankencrisis een jaar later en enkele rampzalige veranderingen binnen de jeugd-ggz voelden de hulpverleners (van psychiaters en psychologen tot maatschappelijk werkers, ervaringsdeskundigen en verpleegkundigen) zich weer in de kou gezet en vielen jongeren als Cobain weer buiten de kaartenbakken van de gemeente. Zomaar weg en onvindbaar.

 

Liefde

 

Aan de hand van Cobain (inderdaad genoemd naar de in 1990 gestorven zanger van Nirvana) laat Leopold zien hoe het leven op straat in Groot-Rotterdam eruit ziet. Hoe de 15-jarige, overtuigend door Bas Keizer gespeelde, Cobain zijn weg probeert te vinden tussen jeugd en volwassenheid. Tussen de wurggreep van de goedbedoelde bemoeizorg en de jungle waarin hij terechtkomt als hij het zoveelste pleeggezin verlaat. En hoe hij dan wordt heen en weer geslingerd tussen de bezorgdheid om zijn lastige, niet toerekeningsvatbare, hoogzwangere verslaafde moeder Mia en een rotbaantje bij haar ex, waarschijnlijk zijn vader, die als onverschillige pooier paspoortloze hoertjes in de haven exploiteert. Leopold volgt Cobain alsof het een documentaire is, maar naarmate het einde nadert zie je steeds meer de kracht van het drama. Gaandeweg word je gewaar hoe Cobain niet voor de afgrond maar voor het leven kiest. De liefde die hij zelf zo node mist, herbergt hij zelf. En doet er wat mee. En precies dat deed me huilen. Terug die film!

  

Kijk de trailer:

 

Submit to FacebookSubmit to Twitter