Liter presenteert wekelijks een review van een film die draait in Nederlandse filmhuizen. Dit keer Vele hemels (2017) van Griet Op de Beeck.

 

door Peter Sierksma, 30 december 2017

 

Alleen, maar verre van verloren. Dat is wat de zachtmoedige en onbaatzuchtige Eva (36) zichzelf in ‘Vele Hemels boven de zevende’ (2013) steeds voorhoudt. Was het boek een monoloog geweest, dan was het wellicht een wat zielig of pathetisch geheel geworden. Maar de kracht van ‘Vele hemels’ ligt juist in het feit dat Eva niet alleen aan het woord is en dat we ook de stemmen van haar naaste familieleden, die niet direct alleen, maar wel een beetje verloren in het leven staan, krijgen te horen. Zo leven we ook mee met vader Jos, zus Elsie, haar lieve dochter Lou en minnaar Casper - allemaal ‘ikjes’ op die ene weggelaten stem van de dominante moederfiguur na.

 

 

Verfilming

 

Toen de roman dan ook verfilmd werd, was ik benieuwd hoe Griet al die stemmen in het door haarzelf gemaakte filmscript zou laten samenvloeien tot een helder en even indringend beeldverhaal. Dat is haar met een weergaloos door Vivianne de Muynck tot stem en leven geroepen moeder meer dan wonderwel gelukt. Maar de verrassendste rol is weggelegd voor Spinvis, wiens motto voor het boek tot soundtrack werd: reis ver, drink wijn, denk na, lach hard, duik diep, kom terug…

  

W.H. Auden

 

Het is een prachtig liedje. Maar, vroeg ik me af, wat hebben al die verre reizen, wijntjes en dat diepe duiken ons te vertellen als we niet in staat zijn ons aan ‘de ander’ te verbinden? Vooral dat harde lachen lukt me niet. Denk met dat laatste ‘kom terug’ steeds maar aan een ander motto naar een regel van de dichter W.H. Auden. Lang geleden geschreven, maar nog altijd klinkend als een noodklok, als een gebod in bange dagen: ‘We must love one another or die.’

Submit to FacebookSubmit to Twitter