door Pauliene Kruithof, 5 oktober 2017

 

Een oude Europeesche traditie deelt het jaar alternatief in, aan de hand van kerkelijke mijlpalen, met cycli rond Kerst en Pasen en losse hoogtepunten tussendoor. Liter volgt dit schema losjes, met oog voor actualiteit en vrije associatie, in gedichten die u op de passende tijd op LeesLiter.nl terug kunt vinden. In deze rij, nu in september, de Joodse feestdagen, waarover Willem Barnard in één van zijn boeken over het kerkelijk jaar schreef bij de 16e tot 19e zondag na Pinksteren, de Herfst:

‘ [..] Dat is [..] oud gebruik, de geduchte dagen van de Mozes-gemeente lieten hun sporen na in de liturgie van de Messias-gemeente. Het geluid van de bazuin [..] klinkt [..] in de kerk.’ (‘Op een stoel staan’ (III), 1979, pagina 43)

 

Pauliene Kruithof bezingt de heiligste Joodse dagen in de serie “alles nieuw”, hieronder met Sukkot, waarop aan de hemelse zorg tijdens de woestijnreis wordt gedacht, aan de oogst na het zwoegen, aan het vrederijk na de omzwerving.



Alles Nieuw [V]

Lees gedicht



Sukkot | stalletjes

15-21 tishrei 5778 | 5-11 okt 2017

 

Er vallen weer al stukken bloed uit me want ik ben

een vrouw. Ik kan er niks aan doen, de tijd haalt me

steeds in, ik kan wel duizend keer wensen dat ik

man was, dat ik stierf in de woestijn door een nacht

 

onder de wolk van vuur, maar het lot was me genadig

ik leef nog steeds. Het brood dat naar honing smaakt

heeft me naar een nieuwe wereld gebracht waar reuzen

worden vermoord en de gaarden zo groot zijn dat

 

ik nooit meer nuchter ben. Ik wil niet meer denken

aan alle kwelling en dat hoeft ook niet, ik ga liggen

in een tentje dat ik weefde van mirthe dat zo wit is

 

als de sneeuwballen in mijn ziel. God zei – laat ze

van me houden als ik niet rondom ben. Makkelijk

gezegd. Laat hem zich haasten op zijn witte paard.

Submit to FacebookSubmit to Twitter