door Els Meeuse, 23 augustus 2014

 

Drie oude broers op een deels vervallen boerderij. Hun hele leven lang hebben ze onder één dak gewoond. De een kookt, de ander jaagt de stofzuiger door het huis en de derde maakt de wc en badkamer schoon. Zo is het al jaren en zo zal het nog jaren gaan. Zolang ze zullen leven. Ze boeren nog wat voor de hobby. De jongste is tegen de zeventig, de oudste al bijna tachtig. De orchideeën in de vensterbank staan er goed bij.

 

Af en toe kom ik er op bezoek. Vaak vertrek ik dan weer richting huis overladen met groente uit de tuin, eieren van de eigen kippen en verse vis. De drie boeren zijn gewend met een bevriende visser in de buurt een emmer aardappelen te ruilen tegen een emmer tong, schar en schol. Dat loont dit jaar bijzonder, nu boeren bij handelaren nog maar één cent krijgen voor een kilo aardappelen. €1,- voor 100 kilo aardappelen. Maar ja, je weet maar nooit. Misschien trekt de prijs nog aan. Van honger omkomen zal in ieder geval niet snel gebeuren. De mannen hebben niet veel nodig; ze zijn in hoge mate zelfvoorzienend. In de overige benodigdheden voorziet de melkboer, inmiddels verworden tot bestuurder van een rijdende winkel, de vroegere SRV-wagen. Maar hij heeft niet alles wat een bejaarde boer nodig heeft.

 

Onlangs werd ik op pad gestuurd om twintig condoleancekaarten te halen. Kleine kaartjes met een zwarte rand, eenvoudig, zonder tekst of bloemversieringen. Met rouwzegels. Terwijl ik in de twee boekwinkels die het dorp rijk is zocht naar de desbetreffende kaartjes, drong het aantal tot mij door. De winkel bood mij nog maar een paar pakjes aan. Ik kocht alles op, kwam acht kaartjes tekort. Ik ben benieuwd wanneer ik weer word geroepen om dezelfde inkoop te doen. Want voorraad, zo krijg ik regelmatig te horen, is de beste raad.

 

Mijn voorbedrukte kaartenvoorraad ziet er anders uit dan die van de drie akkerboeren. Ik tel acht verjaardagskaarten, drie kinderverjaardagskaarten, een kaart voor een bruiloft, twee voor een nieuwe woning en drie felicitatiekaarten voor een nieuwgeborene. Deze voorraad wordt regelmatig aangevuld. Sinds kort stel ik mij de vraag of ik geen categorie kaarten mis.

 

Begin deze week bereikte mij het treurige bericht dat een oud-klasgenoot van de middelbare school is overleden. 26 jaar, botkanker. Ik heb hem al een aantal jaar niet meer gesproken, maar het is toch een heel vreemd idee: iemand met wie je de middelbare schooltijd begon is er al niet meer.

Het duurt even voor ik toch nog ergens een passende kaart gevonden heb. Ik ben in een andere levensfase, ik moet andere kaarten aanschaffen.

Submit to FacebookSubmit to Twitter